Op trektocht met gebroken arm

vrijdag, 15 augustus 2008

Zomertrektocht(je) 2008
Trek/Equirencontre in Mirwart, gevolgd door trektocht naar Floing (FR)

Jaarlijkse Trek en trektocht verliepen iets anders dan gepland... maar dankzij de superfjord heb ik er toch van genoten.

14-17 Trek-Equirencontre 2008
Vertrek naar jaarlijkse Trek voor mij minder hectisch dan gewoonlijk: met nieuwe plaaster aan mijn (nog steeds gebroken) linkerarm is al het regelen, opruimen, inpakken, inladen voor 10 dagen op stap met 3 paarden voor Olivier. Aankomst in Mirwart na de middag, daar picknick, paddock maken en wat meehelpen, maar veel kan ik eigenlijk niet doen. Geen regen maar zonneschijn, dat valt toch al mee. Sommige trekruiters komen al toe, het provinciaal domein begint er VVR-achtig uit te zien. Avondmaal in Saint-Hubert met de hele organisatieploeg in een supergezellig restaurant. Ciney blonde en truite, mmm – Sabine is zo vriendelijk om mijn forel te fileren of ik zat er anders nog.

Vrijdag 15 augustus
Aankomst van de deelnemers te paard, met de koets of met de van: een heleboel mooie paarden en vriendelijke mensen passeren de revue. Ook een aantal pakpaarden/muildieren, we zijn hier met Yaspis dus niet echt origineel bij de crème de la crème van de échte trekruiters.
’s Avonds laat kampvuur met veel sfeer en verbroedering tussen de Walen en de Vlamingen.
De dag waar ik een beetje tegenop zag passeert vlot. De post-it met ‘geen commentaar’ die ik op mijn linkerarm wou hangen, is snel vergeten. (Sh)it happens, laat ons maar zeggen, en er zijn er tenslotte velen die door onze hobby een paar botten gebroken hebben. Nu zit ik ook in de statistieken, et voilà…

Zaterdag 16 augustus
Nog altijd prachtig rijweer, wandeling naar Fourneau Saint-Michel en terug. Yaspis mag mee met Iris en Kenzo gaat mee met Olivier aan de hand. Onverwachte telefoon van de Hippo TV cameraman, of hij vandaag mag komen i.p.v. morgen? Mijn humeur klaart op, kan ik vandaag tóch nog iets nuttig doen, joepie!
De picknickplaats is schitterend, het Waalse Bokrijk, ideaal om te filmen, ik zie het volledig zitten. Op de middag ga ik met een vriendelijke plaatselijke chauffeur de cameraman oppikken ‘aan de kerk van Mormont’ als ter plaatse blijkt dat er daar enkel een kapel is. M.a.w. lang leve de GPS en de cameraman stond 100 km verder in een ander dorpje genaamd Mormont... dan maar wat gewacht. Gelukkig is het zo’n ideaal weer en is de lunch zo lekker dat er veel ruiters en menners van de idyllische picknick blijven genieten. En zo kan Hippo TV er toch nog heel wat mooie plaatjes schieten van ruitertoerisme op zijn best. Maar dat is lang niet alles: we volgen de route tot aan het kasteel van Mirwart en kunnen achter de kasteelmuren nog wat unieke beelden maken van twee ‘jonkvrouwen’ in galakledij met o.a. een toepasselijke Fries als ridderpaard. Een geslaagde Trek- en filmdag, afgesloten ’s avonds met traditionele rock & roll ambiance van de Dotcommers, die op al die jaren nog niets veranderd zijn.

Zondag 17 augustus
Grijze wolken maar nog altijd droog. Op speciale aanvraag worden de originele ridderspelen vandaag herhaald, en de TREC initiatie levert maar liefst 65 inschrijvingen op! Ik heb nog altijd niet gereden en het zal nog niet voor vandaag zijn, dus ik doe de klim naar het kasteel te voet. Na de middag verkenning van de TREC PTV, het hele parcours rond de vijver, mooi! Aan mij de taak om ‘bergaf aan de hand’ te jureren. Ondanks een felle bui klaart het weer volledig op. De eerste plaatsen van de TREC worden bijna uitsluitend gewonnen door VVR Enter – ’t zijn dus toch ‘Mega-Enters’ dit jaar, proficiat Julie en Ghaalin!
’s Avonds laat telefoon: thuis heeft Danske koliek. Amper GSM ontvangst in de vallei, we rijden met de jeep naar het dorp voor meer nieuws. Rustig blijven. Geen paniek, gelukkig hebben we goede housesitters, Danske krijgt een spuit en alles lijkt terug normaal, oef!

Maandag 18 augustus
Het moment van de waarheid: mee op trektocht naar Floing, als Kenzo het goed vindt. Het ‘pakken’ van ons pakpaard kost de eerste keer wat tijd: 49 kg in totaal, voor 4 ruiters. Zonder tent, maar met luxueuze luchtmatrassen en een moderne pomp met draad, onder het motto ‘iedereen heeft nen otto’. Kenzo zijn touwhalster vastknopen, poetsen, hoeven uitkrabben, opzadelen en hoofdstel aandoen kan ik allemaal zelf. Het verwondert mij want het lijken complexe dingen, maar met wat geduld lukt het mij met slechts één hand. Afscheid van de Equirencontre ploeg die maandagvoormiddag de tent al bijna volledig heeft afgebroken, wat een geoliede organisatie.
Wij zijn ermee weg, met wat hulp geraak ik op Kenzo; elegant is anders maar ik zit er toch op. De eerste uren verlopen wat onwennig, met één hand rijden is allemaal niks als er nog een tweede hand beschikbaar is om in te grijpen in geval van nood. Rotsachtige paden, veel bergop en bergaf, Yaspis doet het goed met onze bagage en de rit verloopt vlot. Een camion vliegt ons voorbij tegen 90 km/uur na een scherpe bocht op een smalle Ardense weg, levensgevaarlijk en we hebben weeral chance dat onze paarden zo braaf zijn.
Picknick in het bos vlak voor Redu, afstappen gaat veel gemakkelijker dan opstappen, dat weet ik ook weer. Siësta op de bache, midden in het bos, daarna weer pakken en te paard. Vlak voor het dorp stap ik af wegens superglad asfalt, een wijze beslissing want zowel Yaspis als Kenzo schuiven voortdurend. Een fontein/drinkbak zorgt voor water voor de paarden, veel gezellige terrassen in Redu maar spijtig genoeg geen enkele binding voor paarden dus rijden we door, richting Porcheresse. We moeten onderweg de Lesse oversteken, spannende momenten te paard door het snelstromende water over de glibberige keien. Het valt mij op hoe Kenzo supervoorzichtig is, uitzonderlijk goed luistert en vooral enorm zijn best doet! Superfjord als ambulancepony, kan hij ondertussen NOG veelzijdiger worden? Ik denk het niet.
Zonder problemen en met slechts wat gezoek op het einde, bereiken we na 25 km onze overnachtingsplaats: een hectarengrote weide vol gras voor de paarden en een stal voor ons. De BBQ staat al aan, het uitzicht is geweldig en voor de rest is er niets. Zelfs geen auto nodig om onze matrassen op te pompen. Rond het ‘kampvuur’ en dan onze slaapzak in.

Dinsdag 19 augustus
Vandaag 24 km, eens ik in het zadel zit valt het rijden mee. Kenzo nog altijd even braaf. De route wordt hoe langer hoe avontuurlijker: omdat een egoïstische boer de wegen heeft afgesloten moeten we een moeilijk stuk terugkeren en improviseren. Het bos zit blijkbaar vol wild, overal sporen van everzwijnen, er ritselt vanalles (niet alleen door de wind) en de paarden lopen niet op hun gemak. We zitten nog niet halverwege ons traject als we al stoppen om te picknicken, maar ik ben blij dat ik al wat kan uitrusten na een nogal kouwelijke, pijnlijke en dus helaas te korte nacht.
Na de middag alweer spannende momenten: draven valt mij toch een beetje tegen, Kenzo laat zich opjutten door blaffende boerderijhonden… ’t is toch eigenlijk niet te onderschatten.
De laatste kilometers passeren we vlakbij de beruchte ‘verschrikkelijke lama’ die samen met een paar ezels, siereenden en struisvogels op een omheind stuk grond staat en overal in de omgeving gekend is. Niets aan de hand, de struisvogel zien we pas als we bijna voorbij zijn, de paarden gedragen zich stressvrij en dus blijft de vraag: was het ‘m of was het een andere? want iedereen zegt dat het uitzonderlijk is dat we aan een aanval ontsnapt zijn! Aangekomen in Fays-les-Veneurs kunnen de mannen nog mee op training voor de Route du Poisson: onze gastheer is net zijn Normandische cobs aan het inspannen voor een spannende rit met de koets. Niet aan te raden voor mij, geef mij maar aperitief! Supervriendelijke mensen met veel paardenverhalen, de wereld is klein, het wordt laat. Na een uitgebreid avondmaal maken we onze bedden op, we zullen goed slapen.

Woensdag 20 augustus
Inderdaad, goed geslapen en na een super de luxe ontbijt zadelen we opnieuw op. Deze keer regenjas aan voor de zekerheid, niets zo goed tegen de regen als erop gekleed zijn. Vandaag maar 12 km naar Bouillon, pakweg drie uur rijden. Sinds ons vertrek in Mirwart zijn de wegen echter van rotsachtig naar kleiachtig geëvolueerd, en de regen van vandaag doet er niet veel goed aan. Elke keer als we bergaf moeten, hoop ik dat er wat grint tussen de modder of het gras zit zodat we minder schuiven. Vermoeiend, gevaarlijk. Afstappen dan maar, en hoewel Kenzo en ik perfect dezelfde stap hebben (wat het synchroniseren dus normaal gezien simpel maakt) kunnen we nu maar met veel moeite volgen. Te voet op de glibberige ondergrond is voor mij bijna even moeilijk als te paard, het tempo van de paarden volgen bergop en bergaf is nog lastiger. We weten nooit op voorhand in welke staat de volgende weg zal zijn en opstappen is zo moeilijk dat ik er dan maar een heel eind blijf naast lopen. Wanneer het echt begint te gieten stap ik maar terug op. Een afgevallen boom verspert het leistenen pad, maar Olivier maakt de weg vrij en zo ben ik vandaag tenminste niet de enige die gezaagd heeft ;-) Aan de laatste lange, steile klim naar Bouillon lijkt geen einde te komen; tegen al mijn goede gewoontes blijf ik in het zadel i.p.v. paardvriendelijk en solidair naast Kenzo naar boven te stappen, maar het pad is zodanig uitgehold dat dat deze keer geen optie zou geweest zijn. Nog 3 km, de picknick slaan we over, het is geen weer. Bovenop de berg zien we donkergrijze wolken onze richting uitdrijven en dan vollen bak tegenwind een stortbui op onze kop. Paardrijden is een sport. Maar wanneer we de laatste kilometer afdalen klaart het gelukkig weer op. Afzadelen, late picknick in de zon. Vier stallen met stro en slechts één weide, dat was niet de bedoeling voor onze vijf paarden die normaal in twee aparte weides staan. Improviseren maar en met de lasso’s en touwen zetten we een stukje af voor Kenzo, Remy en Yaspis zodat iedereen buiten kan blijven. Het is ‘nog maar’ vier uur, niet echt de voorziene rit van een halve dag. Zelf slapen we deze nacht in de jeugdherberg, waar we ons moeten aanmelden tussen vijf en zes. Er is een computer met gratis internet en we zitten echt terug in de bewoonde wereld. Maar dan wel zonder auto, de jeugdherberg ligt bovenop de berg en Bouillon ligt beneden. Als ik snel ben, kan ik misschien nog een coiffeur gaan zoeken, als ik blijf twijfelen en afwachten is het waarschijnlijk al te laat. Dus geen tijd om uit te blazen, propere jeans en droge schoenen aan, en te voet naar het centrum, kortste weg naar beneden. Coiffeur nogal in fel contrast met een trektocht te paard? Niet voor wie zijn haar moet wassen en drogen met één hand zonder dat de arm met de plaaster nat wordt, wees daar maar zeker van. Mijn inspanningen van de dag worden beloond, ik kan een uurtje uitblazen op een zonnig terras in afwachting van mijn kappersafspraak. Nadien zien we elkaar allemaal proper en fris terug, op de parking van de Colruyt. Onder het motto ‘iedereen heeft nen otto’ staan Olivier, Koen en Lieve daar bij een Citroen Xsara, en een kar vol cornflakes en gepofte rijst. Ik ben natuurlijk niet mee. Auto geleend van de jeugdherberg, op voorwaarde dat we inkopen doen voor het ontbijt? En ineens vraag ik mij af hoeveel honden ze daar wel niet hebben in die jeugdherberg, als blijkt dat er geen paardeneten voorzien was en de dichtstbijzijnde dierenwinkel in Libramont is. Tja… improviseren dus, en dat in de bewoonde wereld.

Donderdag 21 augustus
De paarden staan nog mooi op het juiste stuk weide, enkel Fara heeft niets van de cornflakes gegeten. Mijn rechterarm is stijf en lijkt overbelast, zien of Reflex spray helpt. Het is jaren geleden dat ik nog eens echt fysiek moe geweest ben van paard te rijden, maar nu kan ik het toch niet meer ontkennen. Het voorziene weekend in de Eifel zal ik passen, nieuwe paarden en een grotere groep, ik kan moeilijk verwachten dat ze zich allemaal aan mij gaan aanpassen. Vandaag de laatste etappe, 22 km tot in Floing. De gevreesde afdaling te voet naast de paarden tot in Bouillon valt reuze mee, geen gladde beton, oef. En heel paardvriendelijk doe ik ook de klim uit de vallei bijna volledig te voet. Als Kenzo zo zijn best doet mag daar wel iets tegenover staan.
Juist over de Franse grens aan de rand van het bos staat een met bomen volgeladen camion te wachten, chauffeur met de gsm in de hand, wij in de brede berm om het gevaarte te passeren. Remy en Yaspis zijn er bijna voorbij, ik ben nog niet halverwege als die *§°#/+* gas geeft en vertrekt. Gelukkig zijn mijn reflexen nog goed, maar sommige … zou men toch met plezier ne serieuze schup geven, grrr.
De picknick lijkt wel een everzwijnenverzamelplaats, Kenzo snuift en briest en staat niet op zijn gemak. Na de middag prachtige boswegen, geen enkel herkenningspunt tot we de groene vlakten rond Floing zien verschijnen. Aangekomen!

Dank u Kenzo voor een week paardenplezier! Ik zie het er ons niet veel nadoen, partner!!!

Kim Moeyersoms - GSM: +32478 67 47 89 - Contact - Webdesign by Regali